A LESMA NA BERZA

Chega a hora de facer a compra. Colles a cesta e decides empezar polos vexetais, porque sí, ti tamén te deches á vida sana, que está de moda. Especialmente despois de saber que unha muller gardou un Happy Meal durante seis anos e este aguantou o paso do tempo de forma impoluta. Entón, desconfías desa inmortalidade calórica e prefires darte ó verde.

Resultado de imagen de happy meal guardado durante seis años
Imaxe sacada de okdiario.com

Pero cando chegas a casa e sacas a berza, descobres que ven con sorpresa. O ser que alí habita tranquilamente na túa comida sobra tanto como Donald Trump na política americana ou como Rajoy en Pontevedra. E ti, como bo cidadán, que podes facer coa lesma que tes entre as mans?

Finalmente, recordas unhas palabras do teu presidente, que cun dominio exquisito da linguaxe declarou: “somos sentimentos e temos seres humanos”.  Ablandada por esa manifestación pública de empatía, decides deixala vivir na maceta da terraza sen hipotecas.

 

( Mini-sección irónica de actualidade escrita hai varios meses para unha materia de clase)

X

Advertisements

Perder non sabe a derrota

IMG-20150925-WA0038

Levamos toda a vida amando a palabra, sen ser conscientes do seu feitizo. Observamos a realidade a través de letras que expresan o que ven os nosos ollos, tocan as nosas mans e saborea a nosa lingua. Nós mesmos existimos dende o momento que temos nome.

Amamos as palabras porque nós estamos compostos delas. Namorámonos con versos, deitámonos en prosa, vivimos entre os espazos dunha obra de teatro e dicimos adeus dende a soidade do ensaio.

(Texto presentado ao concurso de Feiraco polas Letras Galegas)

Xiana Meda.

Reinventarse escríbese con Z

Cando unha persoa chega a unha determinada idade, dáse por sentado que a súa situación laboral ideal será a estabilidade. Non obstante, esta norma que parece aplicable na maioría dos casos, é da que escapa a protagonista desta reportaxe

 

DSC_0100

 

No ano 2010 publicábase unha enquisa que afirmaba que o 72% dos españois quere ser funcionario fronte a un 4% que prefería ser empresario. Aínda que esta última porcentaxe experimentou nos seguintes anos unha subida entre a xente nova, para moitos emprender segue a constituír un risco que non están dispostos a asumir.

Por iso, que haxa persoas que naden a contracorrente resulta excepcional. É o caso de Cruz López, a artesá que está detrás Planeta Tres Zetas.

Todo ten un principio

Hai máis ou menos dez anos que Cruz comezou de xeito casual a realizar para o seu propio uso  complementos como pendentes, colares, pulseiras… Ao principio estas pezas eran sinxelas e pouco elaboradas, pero xa con certo gusto. Así, empezou sendo ela mesma a que poñía as súas creacións, chamando a atención de amigas e coñecidas. Posteriormente, pasou a regalar cousiñas que facía ata que as preguntas polos prezos se fixeron habituais. Animada polo favorable da situación e os seus seres queridos, decidiuse a crear a súa propia marca.

IMG_1203

O nome de Planeta Tres Zetas non foi froito da casualidade, senón unha opción meditada. A primeira palabra vén de que a súa nai de pequena sempre lle dicía “vives no teu propio planeta” e o de tres zetas é porque tanto o seu nome como apelidos rematan nesa letra ( Cruz López Martínez). A combinación destas tres palabras é algo persoal da artesá, o que lle outorga diferenciación entre os seus compañeiros de gremio.

O proceso de creación

Chama a atención que entre todas as xoias que oferta exista tanta variedade de deseños e modelos. Hai que ter moita imaxinación para estarse renovando continuamente sen perder a esencia que a caracteriza. Para iso, ela di que se inspira “no que  me rodea e me gusta: a arte, o cine, as paisaxes que coñezo e as que me gustaría coñecer (de feito a miña última colección está inspirada en África), as mulleres que admiro … Non sigo as tendencias, senón que son deseños que van contracorrente, por iso tamén son atemporais”

 

IMG_1251
Primeira fase do proceso de creación: deseño e debuxo

 

IMG_1280
Segunda fase do proceso de creación: montaxe da peza

Emprender

O seu día a día é do máis variado, nunca entre as gadoupas da monotonía. Algunhas xornadas traballa intenso no taller, outras dedícase a composición e deseño de pezas, outras a unha labor máis comercial para atender as tendas nas que vende ou encomendas especiais que lle fan, manter a web e as redes sociais, facer fotografías, acudir a feiras…

Ela afirma que “decateime de que o que me facía verdadeiramente feliz era o traballo no taller; crear pezas que fagan sentir ben as mulleres que as poñan. Realmente Planeta Tres Zetas concíboa como unha filosofía que intenta ir contra o consumo en masa e a unificación feminina, pretendo pois, formar un espazo de singularidade que consiga facer que as mulleres se sintan únicas co que se poñan”.

DSC_0155
Un dos colares da colección África

Aínda que así contado soe un oficio idílico, Cruz enfróntase as dificultades propias de querer introducir unha nova marca no mercado, concretamente a pequena escala. Sen dúbida, nestes tempos as condicións para os autónomos son inxustas e máis cando é unha soa persoa a que realiza todo o proceso, dende o deseño da peza ata a venda final. Pese aos obstáculos ela afirma que “estou ilusionada, e iso é un estímulo importante para superalos”

A hora da verdade

A comercialización do produto é a última fase do proceso de elaboración, pero non por iso menos importante. De feito, é imprescindible non só que a peza guste, senón que o cliente quede contento coa atención recibida.

A día de hoxe, Planeta Tres Zetas ten material en tendas de Lalín, Vilagarcía e Santiago. Aínda que a súa creadora di que “ dada a pouca produción, xa que moitas pezas son exclusivas, a presenza en tendas vai a modo. O facebook funciona tamén como unha boa canle de promoción , polo que a través da rede tamén recibo moitos encargos, fundamentalmente de persoas que buscan pezas con cores ou formas determinadas. Un tipo de clienta que teño son as noivas, porque buscan algo en concreto que ademais sexa especial”. Outro modo fundamental de venta desta artesá son as feiras e mercados de artesanía.

 

DSC_0090
Posto de Planeta Tres Zetas no mercado Art&Deco de Santiago de Compostela

A artesanía, sexa do tipo que sexa, é un oficio persoal que require dedicación e capacidade de superación por parte de quen se dedica a ela. Por iso, a sociedade debería poñer en valor os produtos artesanais de calidade e coñecer o traballo que hai detrás de cada peza. Moitas veces, como temos a posibilidade de comprar en grandes cadeas de produción en masa que venden a baixo prezo, esquecémonos de que existe outra maneira de mercar máis singular e directa. Por iso, esta reportaxe pretende recordalo.

Sen artesanía, a inspiración é unha mera caña sacudida polo vento

-Johannes Brahms-

Xiana

Encontros na estación

 

IMG_2360

Estaba sentada esperando polo tren cando el pasou ó meu carón. Levaba unha mochila ó lombo e un sorriso nos beizos.

Andaba de puntillas, como se con cada paso quixera alcanzar as nubes. Pin pin pin. Entrou a saltiños no quiosco de prensa, e saíu do mesmo xeito, pero con tres revistas baixo o brazo. Pin pin pin.

A xente mirábao raro. Non fan falta palabras para definir esas olladas furtivas. Eu mesma podía sentir o peso da etiqueta que lle colgara a sociedade.

Quería dicirlle que ser diferente non era ser defectuoso nesta fábrica na que cortan a todos polo mesmo patrón, e que oxalá seguira camiñando dese xeito que inspira historias.

Non me atrevín. El subiu o tren.

As revistas que levaba eran todas de cociña. Sorrín. O olor da lasaña recén feita danzaba baixo o meu nariz.

 

X

Setembro en pebidas

-Dóeme a indiferenza ca que o fas. Parece que non sentes nada.

– María, qué vou sentir?

– Crávaslle o coitelo sen compaixón nin piedade. Métesllo e retórcesllo unha e outra vez. Cómo podes dicir que non sentes nada?

– Muller…

– De muller nada! Sempre igual. A túa indeferenza ante a dor allea pónme enferma. A ti dáche igual, non che importa nada. Quén che di que non sofre? Cando vexo o líquido escorregándolle pola pel parécenme bágoas vermellas. Estou segura de que chora…

-Estou convencido de que non..Maria..

– Non. NON. Non digas nada. Nin María nin Xosé. Ti sempre decides o que teñen que sentir os demais. Sabes o que é a empatía? Ti cóllela e crávaslle o coitelo sen preguntar, sen agarimo. Para ti só é unha máis… Con todo, para ela serás o último. Despois de ti non haberá nada. Eres o seu final. Daste conta? Non sei como non che pode inspirar o máis mínimo sentimento…

– María. Para. De verdade vas seguir dicindo o mesmo cada vez que corte sandía? Pois acabouse. Non a volvo mercar.

watermelon-390314_640

microrrelato

X

Horizontes

Bistro Fada – The Stephane Wrembel

IMG_7390

( Ante ti, a inmensidade )

Bendita é a auga que impregna de sal os días. Onde o sol pon a remollo os seus raios e as sereas cantan os seus soños a lúa.            

O mar ; telón baixo o que bailan os peixes o agarrado sen olladas indiscretas, o amante das estrelas que dormen a intemperie e o actor principal dunha película de verán. 

E tamén, pintor que encheu os meus ollos de cor.

X