THE TRUE COST: quén paga o prezo da nosa roupa?

Despois de meses sen publicar nada no blog, hoxe sentín que era un bo día para compartir neste espazo unha reflexión na que levo tempo matinando.

Todo empezou cunha simple pregunta: Vivo acorde cos meus valores?

A resposta, por moito que me pesase, era non.

Estaba vivindo cunda venda nos ollos que me impedía ver ata que punto son incoherente coa miña forma de pensar. Por que? Porque é moito máis cómodo tomar unha decisión sen ter que cuestionarse todo o que pode haber detrás. Falo, por exemplo, dos hábitos de consumo. É moito máis fácil e barato ir ao supermercado a comprar unha bandexa plástica con froita que se recolle noutro país, que ir a unha tenda ecolóxica próxima ou ao mercado, onde non sempre teñen o que buscas.

E o mesmo pasa coa roupa. Cuestión na que me quero centrar nesta entrada, aínda que xa sei que o meu enfoque é do máis impopular.

The True Cost Screening & Post-film Panel Discussion ...

Tardei tempo en ser consciente do que supoñía comprar unha camiseta a 5 euros feita en Bangladesh. A miña nai niso lévame ventaxa. Foi ela a primeira persoa á que vin mirar as etiquetas para saber onde estaba feita unha prenda, e en función diso, decidir se a compra ou non. Os principais motivos eran a deslocalización da industria téxtil (en Lalín sábese ben o que é iso) e a posible explotación que sufrían moitas das traballadoras (incluso menores) noutros países nos que non hai unha lexislación que garantice unhas condicións de traballo dignas.

Pese a ter un exemplo a seguir na miña propia casa, non foi ata hai pouco que a realidade me explotou na cara. Estaba sendo cómplice do sistema do que tanto me queixaba.

O punto de inflexión foi o día que descubrín o documental The true cost. Impactoume tanto pensar que cando vía un pantalón bonito só contemplaba o produto final sen ter en conta todo o que había detrás, que tomei a decisión de que quería ser máis consciente á hora consumir. 

Polo que quero ir un paso máis alá.

Eu considérome unha feminista con moito por aprender, pero con moi boas intencións. Por iso mesmo, quero procurar deixar de ser cómplice das empresas que non están garantizando unhas condicións de traballo dignas para as mulleres que traballan nelas. Porque non nos enganemos, non deixa de ser unha das escravitudes camufladas do século XXI.

Sei que será imposible non volver mercar roupa que esté feita na outra parte do mundo, pero polo menos quero que esa sexa a miña última opción. Porque necesito ser coherente comigo mesma, e para iso, os meus principios teñen que ser algo máis que meras utopías na miña mente.

Mañá, 8 de marzo, espero que o parón de consumo sirva para reflexionar sobre a importancia que temos na economía as que compramos, pero sobre todo, non esquecernos das que están producindo a miles de quilómetros.

Porque sí, elas tamén son compañeiras da mesma loita. 

X

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

w

Conectando a %s