Encontros na estación

 

IMG_2360

Estaba sentada esperando polo tren cando el pasou ó meu carón. Levaba unha mochila ó lombo e un sorriso nos beizos.

Andaba de puntillas, como se con cada paso quixera alcanzar as nubes. Pin pin pin. Entrou a saltiños no quiosco de prensa, e saíu do mesmo xeito, pero con tres revistas baixo o brazo. Pin pin pin.

A xente mirábao raro. Non fan falta palabras para definir esas olladas furtivas. Eu mesma podía sentir o peso da etiqueta que lle colgara a sociedade.

Quería dicirlle que ser diferente non era ser defectuoso nesta fábrica na que cortan a todos polo mesmo patrón, e que oxalá seguira camiñando dese xeito que inspira historias.

Non me atrevín. El subiu o tren.

As revistas que levaba eran todas de cociña. Sorrín. O olor da lasaña recén feita danzaba baixo o meu nariz.

 

X

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s