Atrapada entre etiquetas que nunca escollín

A medida que crecemos, a sociedade e os medios de comunicación van establecendo os moldes de cómo debemos ser. Debuxan a plantilla da nosa vida e encárganse de tacharnos cun bolígrafo vermello cando nos salimos do patrón estipulado. E logo, fánnos crer únicos deseñadores do boceto. Liberdade artificial flotando entre límites invisibles.

Cando os teus ollos son capaces de ver as liñas trazadas, as túas mans teñen a posibilidade de cambialas. Ser quen eres e non o que os demais queren que sexas. Porque eres TI o que colle o lápis.

abstracto

Cito aquí uns versos de Yolanda Castaño:                                                                                     Cando deixo de ser flor,                                                                                                                       molesto.

Por último, quero mandar o meu máis sincero ánimo aos máis próximos a traxedia aérea, que nos oprimiu o peito a todos nós.

X.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s