Pepe Mujica, viva imaxe de sobriedade e sabiduría

Cando vas ver unha persoa que admiras, o primeiro que te invade é a emoción. No meu caso, este sentimento traduciuse nunha puntualidade extrema (algo moi inusual en min) por medo a quedar sen sitio. O motivo non era para menos, pois ía ter a oportunidade de escoitar en persoa ao gran Pepe Mujica.

img_20161108_155838
(Perdoade a mala calidade das imaxes)

O encontro producíase co motivo da presentación do libro Unha ovella negra ao poder, de Mujica. Para facelo máis dinámico, estruturaron a conversa a modo de entrevista con Dario Guidi como condutor. Non obstante, a mala formulación das preguntas e a longa intervención doutro membro da mesa, deron como resultado un sistema de dudosa calidade.

Pese a isto, Pepe Mujica continúa a ser Pepe Mujica, e as súas intervencións deixaron ideas clave da súa forma de pensar. Comparto aquí en bruto algunha delas, sen colorantes nen edulcorantes verbais, para que captedes a esencia do personaxe e vos anime a reflexionar:

  • O destino dos seres vivos é o cambio. Un exemplo disto é o amor. O amor na época dos xoves é un volcán, o amor na miña idade é unha doce costume. Cambiou o amor? Non, somos nós os que cambiamos.
  • A loita por unha humanidade mellor inclúe aos nosos fillos, aos nosos irmáns (…) pero tamén aos nosos adversarios conxunturais. Non loitamos para nós, loitamos por un mundo que sexa mellor.
  • Un grave problema da economía e da política é abandonar o campo da filosofía. Dende algún lugar miramos o mundo e a realidade, e creamos que sí, creamos que non, temos algún fundamento de carácter filosófico aínda que non sexamos filósofos. Isto implica a importancia que lle damos ( ou non) ao milagro da vida. Para cada un de nós a cousa máis marabillosa é o milagro de estar vivos e nada ten comparación no universo con ese milagro accidental. E a partir dese milagro, si se lle dá importancia, entendemos que non podemos deixar de estar comprometidos coa defensa da vida. E isto é moi importante, saben por que? Porque hoxe hai máis suicidios no mundo que a cantidade de xente que morre na guerra máis todos os homicios. É para facerse unha pregunta; que lle está pasando á humanidade?É o único animal que se suicida, que vai en contra da vida. A partir desa idea básica, se a vida é única, senón podes comprar vida, hai que pensar en vivila con intensidade. Querela, amala, respetala. E iso implica que o obxectivo non é a riqueza, senón o curso da vida.
  • Se tes que vivir, vas consumir. Se vas consumir, tes que traballar. Porque se ti non traballas, estás vivindo a costa de alguén que traballa. Pero a vida non é só para traballar, necesitas tempo para vivir. E iso é tempo libre, tempo para a túa liberdade. Ti decides en que gastas o tempo da túa vida. Non esquezas que cando compras algo, non o compras con diñeiro, estalo comprando co tempo que gastaches para ter ese diñeiro. E ninguén che vai a devolver ese tempo. Polo tanto, canto máis tempo teñas na túa vida para gastalo no que che gusta, máis libre serás. Comprar o necesario para vivir pero andar máis ben livián de equipaxe, porque a vida é unha longa marcha e tes que poder camiñar. A vida é cultivo de afectos, e os afectos non os dán as cousas, dános os seres vivos.
  • Vivimos nunha cultura de mercado que quere que cada cidadán sexa antes que nada traballador e consumidor. Que trate de gañar todo o que poida para consumir o máis posible. Por que? Porque se pensa no negocio, non na felicidade humana.

img_20161108_173519-2

  • Penso que a humanidade está entrando noutra civilizacións: a dos dous idiomas ( o nativo e o inglés), a da revolución no campo de traballo ( loita por acortar a xornada laboral, polo desenvolvemento dos bens públicos, polo salario básico natural a toda a persoa…) a da introdución dos robots. Posiblemente a informática remate acarreando cambios institucionais na democracia representativa que coñecemos, abrindo portas que hoxe non chegamos nin a imaxinar. Vai ser un mundo distinto, porque a realidade material e tecnolóxica cambia o punto de partida dende onde está ubicada a humanidade. Veñen moitos cambios e é bo preparar a cabeza, porque o que máis crece é a incerteza.
  • Non temos dirección política no mundo, a dirección está marcándoa o negocio, o mercado. A gran pregunta, o home estará chegando aos límites? Porque agora hai que empezar a pensar como especie, non como país. Pensar coa humanidade enteira. Os pobres non son de África, son nosos. E os problemas de Asia, non son de Asia, son nosos. E esa é a batalla política das novas xeracións, ser ou non ser.

Cando se lle pregunta pola súa afirmación de que o libertario e o liberalismo están estreitamente ligados, el responde “O máis importante que trouxo a revolución liberal, polo menos como idea e como concepto, é o principio de igualdade relativa entre os homes e que non hai diferencias de orixe nin de sangue. E sobre todo hai unha convivencia de respeto da liberdade de pensar, de escribir, de difundir… E ese é un capital que a humanidade non debe esquecer xamais. Cal é o límite do liberalismo? Que promete algo que despois non cumple, a igualdade. E se digo que hai un parentesco entre o libertario e o liberalismo é a non aceptación imponente da autoridade que nos aplasta. Eu confeso que no fondo si me rascas, son un pouco anarquista”

Outro tema que non podía faltar era o das eleccións do novo presidente dos Estados Unidos. A súa primeira reacción foi SOCORRO, para logo recalcar que era un suceso moi triste para a humanidade: “ non me preocupa Trump, preocúpame os que o siguen. Trump vai pasar, pero o que o sigue queda. O peor é que todo o debate foi algo espantoso. Pensar que alí está o mundo intelectual, as universidades, o campus da investigación máis deselvolta do mundo… Unha intelectualidade de vangarda no pensamento humano e un sitema político que dan ganas de chorar, porque ter que elexir entre Trump e Hilary…     Non hai un Estados Unidos, hai varios. Un combativo, que loitou pola dignidade, polos dereitos dos negros, que puxo fin a Guerra de Vietnam botándose a rúa… Hai un Estados Unidos que é orgullo para a humanidade, ao fin e ao cabo, a primeira revolución republicana xurdiu alí. A idea de igualdade ante a lei, suscribiuse alí. E esta o outro, o Estados Unidos monstruoso, que se puxo a arreglar o mundo na última época e por onde pasou foi como un elefante dentro dun bazar. Nada peor que a prepotencia norteamericana co mundo. Hai unha cousa que está clara, hai que aprender a convivir co que é diferente, saber respetalo”.

img_20161108_190910
Nada máis rematar o encontro, avalancha para conseguir firmar os libros

 

“Nunca triunfamos de todo porque nunca fracasamos de todo”

 

X

Advertisements

A LESMA NA BERZA

Chega a hora de facer a compra. Colles a cesta e decides empezar polos vexetais, porque sí, ti tamén te deches á vida sana, que está de moda. Especialmente despois de saber que unha muller gardou un Happy Meal durante seis anos e este aguantou o paso do tempo de forma impoluta. Entón, desconfías desa inmortalidade calórica e prefires darte ó verde.

Resultado de imagen de happy meal guardado durante seis años
Imaxe sacada de okdiario.com

Pero cando chegas a casa e sacas a berza, descobres que ven con sorpresa. O ser que alí habita tranquilamente na túa comida sobra tanto como Donald Trump na política americana ou como Rajoy en Pontevedra. E ti, como bo cidadán, que podes facer coa lesma que tes entre as mans?

Finalmente, recordas unhas palabras do teu presidente, que cun dominio exquisito da linguaxe declarou: “somos sentimentos e temos seres humanos”.  Ablandada por esa manifestación pública de empatía, decides deixala vivir na maceta da terraza sen hipotecas.

 

( Mini-sección irónica de actualidade escrita hai varios meses para unha materia de clase)

X

Perder non sabe a derrota

IMG-20150925-WA0038

Levamos toda a vida amando a palabra, sen ser conscientes do seu feitizo. Observamos a realidade a través de letras que expresan o que ven os nosos ollos, tocan as nosas mans e saborea a nosa lingua. Nós mesmos existimos dende o momento que temos nome.

Amamos as palabras porque nós estamos compostos delas. Namorámonos con versos, deitámonos en prosa, vivimos entre os espazos dunha obra de teatro e dicimos adeus dende a soidade do ensaio.

(Texto presentado ao concurso de Feiraco polas Letras Galegas)

Xiana Meda.

Poemas de ocasión

DSC_0196
Inés posa cun colar de Planeta Tres Zetas

Metáfora da metáfora (B)

El tamén procura

unha linguaxe que non manque.

Un espazo neutro

de morfemas con bandeira branca.

Un lugar de encontro

en troques dun territorio ocupado.

(Unha sintaxe arredada da guerra.)

Carlos Negro, Masculino singular

 

DSC_0305

Vive, dizes, no presente;

Vive só no presente.

Mas eu nâo quero o presente, quero a realidade;

Quero as cousas que existem, nâo o tempo que as mede.

O que é o presente?

É uma cousa relativa ao passado e ao futuro.

É uma cousa que existe em virtude de outrsa cousas

existirem.

Eu só quero a realidade, as cousas sem presente.

(…)

Fernando Pessoa, Poemas escolhidos de Alberto Caeiro

DSC_0276

V

¿Que lle podo ofrecer a quen me intente?:

días contados de paixón inerte

e amor eterno sempre compartido

coa débeda obrigada a unha existencia

amortizada en pagos usuarios

conxugando os verbos vivir e amar

en primeira persoa do plural

reducidos ás formas do presente.

¿ Que lle podo ofrecer a quen me intente

se son un fío solto da esperanza

tecida e destecida

por Penélope?

Lois Pereiro, Poesía última de amor e enfermidade(1992-1995)

DSC_0320

XXXVIII

chegaches, e cumpriches, e eu anhelábate,

e refrescaches o meu corazón ardente de devezo

Safo, Cantos e fragmentos

X

Reinventarse escríbese con Z

Cando unha persoa chega a unha determinada idade, dáse por sentado que a súa situación laboral ideal será a estabilidade. Non obstante, esta norma que parece aplicable na maioría dos casos, é da que escapa a protagonista desta reportaxe

 

DSC_0100

 

No ano 2010 publicábase unha enquisa que afirmaba que o 72% dos españois quere ser funcionario fronte a un 4% que prefería ser empresario. Aínda que esta última porcentaxe experimentou nos seguintes anos unha subida entre a xente nova, para moitos emprender segue a constituír un risco que non están dispostos a asumir.

Por iso, que haxa persoas que naden a contracorrente resulta excepcional. É o caso de Cruz López, a artesá que está detrás Planeta Tres Zetas.

Todo ten un principio

Hai máis ou menos dez anos que Cruz comezou de xeito casual a realizar para o seu propio uso  complementos como pendentes, colares, pulseiras… Ao principio estas pezas eran sinxelas e pouco elaboradas, pero xa con certo gusto. Así, empezou sendo ela mesma a que poñía as súas creacións, chamando a atención de amigas e coñecidas. Posteriormente, pasou a regalar cousiñas que facía ata que as preguntas polos prezos se fixeron habituais. Animada polo favorable da situación e os seus seres queridos, decidiuse a crear a súa propia marca.

IMG_1203

O nome de Planeta Tres Zetas non foi froito da casualidade, senón unha opción meditada. A primeira palabra vén de que a súa nai de pequena sempre lle dicía “vives no teu propio planeta” e o de tres zetas é porque tanto o seu nome como apelidos rematan nesa letra ( Cruz López Martínez). A combinación destas tres palabras é algo persoal da artesá, o que lle outorga diferenciación entre os seus compañeiros de gremio.

O proceso de creación

Chama a atención que entre todas as xoias que oferta exista tanta variedade de deseños e modelos. Hai que ter moita imaxinación para estarse renovando continuamente sen perder a esencia que a caracteriza. Para iso, ela di que se inspira “no que  me rodea e me gusta: a arte, o cine, as paisaxes que coñezo e as que me gustaría coñecer (de feito a miña última colección está inspirada en África), as mulleres que admiro … Non sigo as tendencias, senón que son deseños que van contracorrente, por iso tamén son atemporais”

 

IMG_1251
Primeira fase do proceso de creación: deseño e debuxo

 

IMG_1280
Segunda fase do proceso de creación: montaxe da peza

Emprender

O seu día a día é do máis variado, nunca entre as gadoupas da monotonía. Algunhas xornadas traballa intenso no taller, outras dedícase a composición e deseño de pezas, outras a unha labor máis comercial para atender as tendas nas que vende ou encomendas especiais que lle fan, manter a web e as redes sociais, facer fotografías, acudir a feiras…

Ela afirma que “decateime de que o que me facía verdadeiramente feliz era o traballo no taller; crear pezas que fagan sentir ben as mulleres que as poñan. Realmente Planeta Tres Zetas concíboa como unha filosofía que intenta ir contra o consumo en masa e a unificación feminina, pretendo pois, formar un espazo de singularidade que consiga facer que as mulleres se sintan únicas co que se poñan”.

DSC_0155
Un dos colares da colección África

Aínda que así contado soe un oficio idílico, Cruz enfróntase as dificultades propias de querer introducir unha nova marca no mercado, concretamente a pequena escala. Sen dúbida, nestes tempos as condicións para os autónomos son inxustas e máis cando é unha soa persoa a que realiza todo o proceso, dende o deseño da peza ata a venda final. Pese aos obstáculos ela afirma que “estou ilusionada, e iso é un estímulo importante para superalos”

A hora da verdade

A comercialización do produto é a última fase do proceso de elaboración, pero non por iso menos importante. De feito, é imprescindible non só que a peza guste, senón que o cliente quede contento coa atención recibida.

A día de hoxe, Planeta Tres Zetas ten material en tendas de Lalín, Vilagarcía e Santiago. Aínda que a súa creadora di que “ dada a pouca produción, xa que moitas pezas son exclusivas, a presenza en tendas vai a modo. O facebook funciona tamén como unha boa canle de promoción , polo que a través da rede tamén recibo moitos encargos, fundamentalmente de persoas que buscan pezas con cores ou formas determinadas. Un tipo de clienta que teño son as noivas, porque buscan algo en concreto que ademais sexa especial”. Outro modo fundamental de venta desta artesá son as feiras e mercados de artesanía.

 

DSC_0090
Posto de Planeta Tres Zetas no mercado Art&Deco de Santiago de Compostela

A artesanía, sexa do tipo que sexa, é un oficio persoal que require dedicación e capacidade de superación por parte de quen se dedica a ela. Por iso, a sociedade debería poñer en valor os produtos artesanais de calidade e coñecer o traballo que hai detrás de cada peza. Moitas veces, como temos a posibilidade de comprar en grandes cadeas de produción en masa que venden a baixo prezo, esquecémonos de que existe outra maneira de mercar máis singular e directa. Por iso, esta reportaxe pretende recordalo.

Sen artesanía, a inspiración é unha mera caña sacudida polo vento

-Johannes Brahms-

Xiana

Tal día como hoxe

En 1975 a Asamblea Xeral das Nacións Unidas estableceu como Día Internacional da Muller o 8 de marzo, non obstante, esta reivindicación xa se remonta ó 1911.

Foi en 1857 cando as nosas compañeiras xa se botaran a rúa para protestar as súas pésimas condicións laborais. Elas, traballadoras do sector téxtil, estaban fartas.  Tamén o estaban as costureiras que en 1908 iniciaron unha folga que rematou cun incendio e máis de 120 mortas. Ambos sucesos tiñan lugar en Nova York.

Pero no 1910 tamén en Barcelona se levaba a cabo a primeira manifestación multitudinaria de mulleres da historia catalana e española.

Ten graza. Esas adiantadas para a súa época que decidiron non calar, foron tachadas de radicais, de putas, de bruxas, de escoria…(por certo, insultos que a día de hoxe se empregan para as feministas). Esas mulleres as que nos nosos días lles temos que dar GRAZAS por todo o que conseguiron e non puideron disfrutar, pero que nós sí podemos. E debemos facelo.

Así como seguir loitando pola igualdade de dereitos e de condicións en todos os ámbitos vitais, porque o feito de ser muller non te convierte nun ser inferior. Por iso, aínda que os avances que se foron conseguindo o longo da historia son moitos, aínda quedan incontables  espazos que percorrer. E non nos podemos permitir dar un só paso atrás.

Un oito de marzo de celebración será aquel no que a igualdade sexa unha realidade, e non unha utopía. Pero iso, só virá da man de todas e todos.

Mentres , en pleno século XXI, seguirán existindo campañas vergoñentas coma esta:

IMG-20160307-WA0011[1]

 

“O opresor non sería tan forte

senón tivese cómplices nos propios oprimidos”

Simone de Beauvoir

X